کاش یکی بود یکی نبود اول قصه ها نبود

اقا جان کی می ایی؟

رشک می برم به تما م دستهائی که برای عبود و ظهور به اسمان بلند شده اند

رشک می برم به نگاه هائی که جاده ها را عاشقانه به انتظار تو می نگرند

رشک می برم به تمام لبهائی که نام تو را عاشقانه می سرایند

رشک می برم به تمام جمعه های دلتنگی

رشک می برم به تمام روزهای بی قراری و تمام ساعات چشم انتظاری

رشک می برم به تمام قلمهائی که از انتظار می نویسند

رشک می برم به تمام دلهائی که هنوز به واقعه ایمان دارند

اقا جان شنیده ام شما که وقتی بیائی دنیا تماشائی می شود طور دیگری٬

اقا جان روزگار خیلی خسته است روزها کشدارند و دقیقه ها غم انگیز ٬

اقا جان اصلا خود شما تا به حال چشم انتظار بوده اید ٬اه مرا ببخشید :

به خاطرتمام خستگی های این روزگار مرا ببخش اصلا حواسم نیست که

شما بیشتر ازما چشم انتظاری ظهور را کشیده اید

اقا جان بیا که تمام دنیا محتاج امدن توست ان قدر که ..........

اقا جان بیا تا انتظار معنائی دیگر بیابد همگی چشم انتظار امدن تو می مانیم .

+نوشته شده در جمعه بیست و نهم اردیبهشت 1385ساعت19:54توسط سمیه بانو |

من هم منتظرم

من هم منتظر ان لحظه مي مانم

ان لحظه اي كه به خاطرش تا به حال نفس كشيدم و زنده ماندم

منتظر ان لحظه كه تو بيايي و به تمام ناگفته هايت عمل كني

منتظرم بيا خواهش مي كنم

مي دانم ان قدر به هم نزديكيم كه حتي حالا هم صداي قلبت را مي شنوم

اما تا تو نخواهي نمي توانم ببينمت خواهش مي كنم اين لحظات را از من دريغ نكن

بيا منتظرت مي مانم .....

وبراي هميشه دوستت خواهم داشت .

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1385ساعت20:33توسط سمیه بانو |

شانه هایت

شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم

حتی اگر تمام لحظات زندگیم را برای تو بخواهم باز هم کم است

شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم

تمام زندگیم را برای تو می خواهم و تو تمام ...........برای من می خواهی

شانه هایم شانه هایت شانه هایم شانه هایت من یا تو ....................................................

...............................................................................................................................

..............................................................................................................................

...............................................................................................................................

شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم

اما کجاست ان تکیه گاهی که گهگاه ..............................................................................

................................................................................................................................

+نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385ساعت21:57توسط سمیه بانو |

یادمه

وقت رفتن کسی دور و برم نیست

چنین بی کس شدن در باورم نیست

نگار من رفتی تو از کنار من

وای از من و این دل بی قرار من

رحمی کن ای خدا به روزگار من

دل ناگرونم که زیادت برم

نمی ره این غصه دیگه از سرم

یادم بمون ای مهربون

یه وقت نشی نامهربون

همه رفتند کسی با ما نمونده

کسی خط دل منو نخونده

همه رفتند ولی این دل ما رو

همون که فکر می کردیم سوزوندش

"شبا که تنها توی راهی"

"محو نگاه اون ستاره هائی"

یادت باشه که یارت

یه گوشه ای نشسته تو تنهائی

دل ناگرونم که زیاد برم

نمی ره این غصه دیگه از سرم

یادم بمون ای مهربون

یه وقت نشی نا مهربون

"مسعود"

+نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385ساعت21:25توسط سمیه بانو |

و این بار من و دل اون

و این بار من و دل اون این بار اون که تمام زندگی من واسه اونه و من و یه دنیا هستی که هیشکی

نمی تونه پرش کنه الا اون . این بار من و زندگیم که تمامش مال اونه و تمام لحظاتم بسته به اون

این بار تمام عشق و علاقم رو به تو می دم تا تو پرش کنی و من که ...

این بار اگه تمام لحظات زندگیم رو هم که بخوای همش ارزونی واسه تو و من که...

این قدر محبتت رو می خوام که ...

پس برای همیشه تو مال من و من مال تو

خداجون تمام لحظات زندگیم رو فقط برای تو می خوام تا با سپاس از تو من هم بشم ...

+نوشته شده در سه شنبه دوازدهم اردیبهشت 1385ساعت21:3توسط سمیه بانو |

چقدر دوری بده

دوباره سلام بعد از مدتها

این دلم گرفته بود که دیگه حتی جرات سر زدن به وبلاگم رو هم نداشتم این قدر خدا باهام قهر کرد که دیگه از خودم هم بدم می امد اما این بار من با خدا اشتی کردم این بار من قبل از این که اون منو ببخشه من توبه کردم ولی پیش خودمون باشه می دونم که اون قبل از این حرفا منو بخشیده پس باز هم خدا جون ازت ممنونم .

می دونی چی شده بود دلم گرفته بود اندازه تمام دنیا و هیچ چیزی نمی تونست بازش کنه اصلا دلم برای خودم تنگ شده بود برای بچگیام و برای تمام وقتائی که با اون بودن رو تجربه کرده بودم .می دونی احساس می کردم هر چی حرف میزنم صدام به هیچ کس نمی رسه احساس می کردم مثل یه ادم کرو لالم که هیچ چیزی نمی شنوه و نمی تونه بگه چون گوشی برای شنیدن پیدا نمی کنه

خسته بودم از همه چیزو همه کس اینقدر خسته که حتی دیگه نمی تونستم خودم رو پیدا کنم و از خودم بیزار این قدر از خودم بدم امده بود که .....بی خیال اصلال نمی دونم چرا دوباره اینا رو گفتم نمی دونم شاید واسه این که یه ذره بغضمو رو خالی کنم و حالا به قول یه دوستی چون می گذرد غمی نیست

امروز نتایج فو ق امد (کارشناسی ارشد و من هم که طبق معمول شماره داوطلبی رو گم کردم پس باید صبر کنم تا کارنامه ها بیاد بابا بی خیال امسال نشد سال دیگه تنت سالم

خدایا بازم ازت ممنونم که دوباره منو بخشیدی

+نوشته شده در دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1385ساعت20:56توسط سمیه بانو |